Αρχείο κατηγορίας Γενικό

Ένα παλιό πολίτευμα με μοντέρνες ιδέες

Το παλιό πολίτευμα

Το πολίτευμα αυτό γεννήθηκε σε αυτόν εδώ τον τόπο, στην Ελλάδα πριν από 5000 τουλάχιστον χρόνια και ονομάσθηκε Δ η μ ο κ ρ α τ ί α.

Από τη γέννηση του μέχρι τον 6ο πΧ αιώνα, δηλαδή για 3000 τουλάχιστον χρόνια, το πολίτευμα είχε άτυπη μορφή χωρίς γραπτούς νόμους. Είναι το πολίτευμα που ονομάσθηκε από τον Φρειδερίκο Ένγκελς,  «Αυθόρμητη Δημοκρατία των ηρωικών χρόνων της Ελλάδας».

Στο ερώτημα γιατί μόνο στην Ελλάδα αναπτύχθηκε αυτό το πολίτευμα  – γιατί η Ελλάδα έγινε το λίκνο της Δημοκρατίας – έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις . Κατά μια από αυτές,  πρωτογενή αίτια  είναι  η μορφολογία, το κλίμα και οι υδάτινοι πόροι του Ελληνικού χώρου και δευτερογενή, η ελληνική γλώσσα, η αλφαβητική γραφή και η λογική αντίληψη.[1]

Ίσως είναι χρήσιμο να αναφερθεί ότι μέχρι τον 7ο πΧ αιώνα, οι άνθρωποι όλων των λαών του κόσμου αντιμετώπιζαν τόσο τα φυσικά φαινόμενα όσο και τα  ανθρώπινα  θέματα με δογματικό τρόπο· κάποιος Θεός ήταν υπεύθυνος γι’ αυτά. Οι πρώτοι που αντιμετώπισαν τα φυσικά φαινόμενα με τη λογική, με το λόγο, ήταν οι Έλληνες προσωκρατικοί  φιλόσοφοι της Ιωνίας, οι ονομαζόμενοι και φυσικοί φιλόσοφοι. Την αντιμετώπιση με τη λογική των άλλων θεμάτων ( του ανθρώπου, της κοινωνίας), άρχισε ο Αθηναίος φιλόσοφος  Σωκράτης (470-399 πΧ) .

Η Αυθόρμητη Δημοκρατία ακολούθησε μια εξελικτική πορεία δαρβινικού τύπου, μπολιάστηκε με το λόγο των φιλοσόφων της Ιωνίας  και έφτασε στη βέλτιστη μορφή της – μεσουράνησε –  στην Αθήνα με τους νόμους του Κλεισθένη (570 – 507 πΧ)

Δύο περίπου αιώνες αργότερα, το 322 πΧ, το πολίτευμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας πέθανε, σαν πράξη και σαν ιδέα, όχι από την παθογένεια της, αλλά από εξωτερική παρέμβαση.[2]

Χρειάστηκε να περάσουν 2000 χρόνια για να ανακαλύψουν ξανά οι άνθρωποι αυτό το παλιό πολίτευμα και να αρχίσουν να εφαρμόζουν τις ιδέες και τις αρχές του στα υπάρχοντα συστήματα εξουσίας. Η προσπάθεια αποδοχής και εφαρμογής των ιδεών της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας δεν ολοκληρώθηκε· συνεχίζεται ακόμη.

Οι βασικές αρχές της Δημοκρατίας

Το πολίτευμα της αρχαιοελληνικής, της Άμεσης Δημοκρατίας, αξιολογούμενο με τις κρατούσες σήμερα λογικές (φιλοσοφίες), στηρίζεται :

(1)   Στη λογική του συνόλου ( του Set στα μαθηματικά, του, Όλου στη φιλοσοφία)  και

(2)   Στη λογική του τυχαίου ( της τυχαιότητας στις επιστήμες, της κλήρωσης στην κοινωνική ζωή)

Για χιλιάδες χρόνια, ακόμη και σήμερα, οι δύο αυτές λογικές, αποτελούσαν για τα συστήματα άσκησης της εξουσίας,  «παραδείγματα προς αποφυγείν»·  σε όλες τις χώρες και τους λαούς. Εξαίρεση αποτελεί ένα παράθυρο στο χωρόχρονο με στοιχεία: Ελλάδα . Αθήνα,  6ος– 5ος – μέσα 4ου πΧ  αιώνα.

Οι μοντέρνες ιδέες για το σύνολο και την τύχη.

Το σύνολο θεωρείτο μια οντότητα με απροσδιόριστη και ευμετάβλητη  συμπεριφορά που δεν καθορίζονταν από σταθερούς κανόνες. Επόμενο αυτής της θεώρησης ήταν η δημιουργία καθεστηκυίας αντίληψης ότι η άσκηση εξουσίας από το σύνολο αποτελεί  πράξη ουτοπική και επικίνδυνη. Η εξουσία, δηλαδή η λήψη  και η υλοποίηση των αποφάσεων, δεν μπορούσε να ασκείται από το σύνολο. Οι αποφάσεις έπρεπε να λαμβάνονται από ένα μόνο στοιχείο του συνόλου· τον φωτισμένο μονάρχη ή έστω τους λίγους εκπροσώπους των πολιτών, που εκλέγονται με κριτήριο την μεγάλη, υποτίθεται,  «πνευματική και ηθική ισχύ» που διαθέτουν.

Η υλοποίηση όμως των αποφάσεων ;

Αυτή πραγματοποιείται μόνο από το σύνολο. Αντίθετη άποψη δεν έχει κανένας· ούτε αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις.

Μήπως όμως αυτό συνιστά λογική και ηθική αντίφαση ;    

 

Η Τύχη. Μέχρι πρόσφατα η τύχη θεωρείτο μια οντότητα τυφλή που στερείται στόχων και προοπτικής. Σύμφωνα όμως με νέες απόψεις, όπως αυτές του Πριγκόζιν[3] , «η τύχη είναι συνώνυμο του μη ντετερμινισμού». Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι η τύχη δεν είναι τυφλή και χωρίς στόχους, αλλά και «μάτια» και στόχους έχει που όμως εμείς σήμερα δεν μπορούμε να τα «δούμε» γιατί δεν υπακούνε στη νομοτέλεια του ντετερμινισμού αλλά στη νομοτέλεια του  Χάους[4] .

Οι παραπάνω κλασικές απόψεις για το σύνολο και το τυχαίο, άρχισαν σιγά-σιγά να αναθεωρούνται στους διάφορους κλάδους της επιστήμης· στη Φυσική, στα Μαθηματικά, στη Βιολογία, στην Κοσμολογία, στην Κοινωνιολογία, στη Γλωσσολογία στην Πολιτική.

Ας επιχειρήσουμε λοιπόν μία πολύ συνοπτική επισκόπηση  αυτών των νέων ιδεών.

Στη Φυσική. Στη νεότερη Φυσική και ειδικότερα στην Στατιστική Μηχανική, το σύνολο των στοιχείων ενός συστήματος και η τυχαία συμπεριφορά τους, οδηγούν σε  νόμους που έχουν την ίδια ισχύ με αυτούς της Κλασικής Φυσικής. Για παράδειγμα, ο νόμος του Ωμ[5] που διδαχθήκαμε στο Γυμνάσιο ότι προκύπτει από την εμπειρία και το πείραμα, στην Στατιστική Μηχανική είναι μαθηματικό (λογικό) συμπέρασμα που βασίζεται  στη λογική του συνόλου και του τυχαίου.

Ένας άλλος νόμος που στηρίζεται στη λογική του συνόλου και του τυχαίου είναι ο νόμος της εντροπίας. Ο νόμος αυτό έγινε αιτία της καθιέρωσης μιας νέας κατηγορίας νόμων στη φυσική που ονομάστηκαν στατιστικοί νόμοι[6].

Στη Στατιστική. Ο κλάδος αυτός των μαθηματικών, στηρίζεται επίσης στη λογική του συνόλου και του τυχαίου και είναι πολύ γνωστός από τις εφαρμογές που έχει σε τόσους και τόσους τομείς· στην έρευνα, στην οικονομία, στη διοίκηση, στις δημοσκοπήσεις . Τα συμπεράσματα όμως στη  στατιστική, προκύπτουν από ένα «απείρως» μικρότερο πλήθος στοιχείων σε σύγκριση με αυτά των νόμων της Φυσικής. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι μεν στατιστικοί νόμοι της Φυσικής να έχουν στην πράξη  βεβαιότητα, ενώ τα στατιστικά συμπεράσματα κάποια πιθανότητα και μάλιστα μετρήσιμη. Γενικά, η πιθανότητα να ισχύει ένα στατιστικό συμπέρασμα είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερο είναι το πλήθος των στατιστικών στοιχείων. Αυτή την σχέση τη βιώνουν οι πολίτες κατά την σταδιακή ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Άλλο σημαντικό ίσως στοιχείο για την κατανόηση του κύρους των συνόλων είναι ότι  στη μαθηματική διαχείριση αυτών – στη «Θεωρία Συνόλων» –  τα σύνολα θεωρούνται αυτόνομα μεγέθη, ανεξάρτητα από το είδος των στοιχείων τους. Οι  ιδιότητες των συνόλων, δεν ταυτίζονται με αυτές των στοιχείων που τα αποτελούν

Στη Βιολογία

Τα συμπεράσματα της λογικής του συνόλου και του τυχαίου στη Φυσική και στη Στατιστική προκύπτουν από τη μαθηματική διαχείριση στοιχείων που στερούνται – ή θεωρούμε ότι στερούνται – δυνατότητας αυτοοργάνωσης (πχ τα μόρια ενός αερίου). Τι ισχύει όμως σε σύνολα από έμβια στοιχεία, από ανθρώπους για παράδειγμα με βούληση και δυνατότητες αυτοοργάνωσης ;  Απάντηση στο ερώτημα αυτό δίδεται από τη θεωρία του  Gestalt[7], (θεωρία του οργανωμένου συνόλου), που αναπτύχθηκε από Γερμανούς Ψυχιάτρους, Ψυχολόγους και Φιλοσόφους. Κατά την θεωρία αυτή οι δυνατότητες ενός οργανωμένου συνόλου είναι ίσες ή μεγαλύτερες από το άθροισμα των δυνατοτήτων όλων των μελών του συνόλου και κατά μείζονα λόγο από τις δυνατότητες οιουδήποτε μέλους του συνόλου

Για παράδειγμα, οι δυνατότητες της οργανωμένης κοινωνίας είναι πάντοτε μεγαλύτερες από τις δυνατότητες οιοδήποτε μέλους της κοινωνίας, έστω και αν αυτό είναι μια μεγαλοφυΐα, ένας γνήσιος Μεσσίας. Το τι ισχύει για την  περίπτωση ενός ιμιτασιόν Μεσσία είναι αυτονόητο.

Στον Στρουκτουραλισμό

Ο Στρουκτουραλισμός ή δομολογισμός ή δομισμός, είναι ένα κίνημα νέων ιδεών με εφαρμογές στη Γλωσσολογία, στην Ανθρωπολογία, στην Κοινωνιολογία και σε άλλες επιστήμες όπως αυτή των καλών τεχνών.

Το κίνημα ιδεών του Στρουκτουραλισμού βασίζεται στο αξίωμα ότι η εξέλιξη και τα χαρακτηριστικά των συστημάτων διαμορφώνονται από οργανωμένα σύνολα στοιχείων  που ονομάζονται  στρουκτούρες ή δομές,  και όχι από τα βασικά στοιχεία αυτών, τα άτομα.

Για παράδειγμα, στον κοινωνικό στρουκτουραλισμό, τα χαρακτηριστικά και η εξέλιξη των κοινωνιών, δεν διαμορφώνονται από τα άτομα της κοινωνίας, αλλά από κάποιες δομές της (σύνολα ατόμων) όπως είναι η οικογένεια, η γενιά, η φατρία, η φυλή, η πόλη.

Συμπεράσματα

Από τα προαναφερθέντα προκύπτουν  τρία σημαντικά συμπεράσματα:

1.Το αξίωμα της λογικής του συνόλου και του τυχαίου, ότι δηλαδή η μορφή και η εξέλιξη ενός συστήματος  καθορίζεται από τη συμμετοχή  όλων των στοιχείων του συστήματος και όχι από το ένα η κάποια λίγα στοιχεία αυτού, έχει γενική ισχύ.

2. Οι ιδέες και αρχές της Αρχαιοελληνικής, της Άμεσης Δημοκρατίας αξιολογούμενες με τις σημερινές αντιλήψεις, είναι ορθολογικές, ηθικές και αποτελεσματικές, και όχι, όπως κάποιοι υποστηρίζουν – από άγνοια ή ιδιοτέλεια –  αναχρονιστικές, αναποτελεσματικές και ουτοπικές.

3. Οι απόψεις πνευματικών ανθρώπων και απλών πολιτών, ότι η επιστροφή στις αρχές της Άμεσης Δημοκρατίας – που προφανώς θα προσαρμοσθούν στα σημερινά δεδομένα – αποτελεί το μόνο δρόμο υπέρβασης της σημερινής γενικής κρίσης, είναι ένα μοναδικό  παράθυρο ελπίδας.

Μακάρι οι άνθρωποι να αποφασίσουν να ανοίξουν ξανά αυτό το παράθυρο ελπίδας. Μακάρι να πεισθούν ότι η σημερινή ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να διασφαλίσει λειτουργική και οικονομική εφικτοτητα, σε αυτή τους την προσπάθεια· στην προσπάθεια λειτουργίας της Ψηφιακής Άμεσης Δημοκρατίας.


[1] Δημοσθένης Κυριαζής. «Ψηφιακή  Δημοκρατία.  Η Επίδραση της σύγχρονης Φυσικής και της Τεχνολογίας στη Δημοκρατία». Εκδόσεις: Ένωση Ελλήνων Φυσικών 2009

[2] Το 322  ο στρατηγός των Μακεδόνων Αντίπατρος, νίκησε τους Αθηναίους  στο Λαμιακό Πόλεμο, και τους υποχρέωσε  να καταργήσουν το δημοκρατικό τους πολίτευμα και να εγκαθιδρύσουν ένα ολιγαρχικό καθεστώς.

[3] Πριγκόζιν ( Ilya Prigogine, 1917-2003 ), διακεκριμένος Φυσικός και Χημικός που έλαβε βραβείο Νόμπελ για τις εργασίες του γεφύρωσης και ενοποίησης των αντιλήψεων: της Κλασσικής Φυσικής, της Βιολογίας, της Φιλοσοφίας, της Κοινωνιολογίας και των Τεχνολογικών εφαρμογών.

[4] Κατά τη Θεωρία του Χάους, τα χαοτικά φαινόμενα και συστήματα κατά βάθος είναι φαινόμενα πολλαπλού και ασταθούς ντετερμινισμού των οπίων τη συμπεριφορά δεν μπορούμε να προβλέψουμε, ή τουλάχιστον σήμερα δεν μπορούμε να προβλέψουμε. Στην  γλώσσα της Φυσικής, Χαοτικά συστήματα ονομάζονται αυτά των οποίων η εξέλιξη περιγράφεται από μη γραμμικές διαφορικές εξισώσεις, δηλαδή από εξισώσεις που δεν λύνονται ή ακριβέστερα σήμερα δεν ξέρουμε να λύνουμε.

[5] Ο νόμος αυτός εκφράζεται από τη σχέση :   I = V / R, όπου I= το ρεύμα που διέρχεται από έναν αγωγό,  V= η τάση που υπάρχει στα άκρα του αγωγού και R= η αντίσταση του αγωγού.

[6] Σήμερα στη Φυσική οι νόμοι διακρίνονται σε ντετερμινιστικούς που ισχύουν με απόλυτη βεβαιότητα και σε στατιστικούς που ισχύουν με πολύ μεγάλη πιθανότητα. Παράδειγμα ο θεμελιώδης νόμος της Μηχανικής  F = m.a  είναι ντετερμινιστικός, ενώ ο νόμος της εντροπίας στατιστικός.

[7] Η θεωρία αυτή στα Αγγλικά ονομάζεται επίσης Gestalt. Στα Ελληνικά χρησιμοποιήσαμε τον ίδιο όρο καθώς και τον περιφραστικό όρο «θεωρία του οργανωμένου συνόλου»

Του Δημοσθένη Κυριαζή

Πηγή: Ψηφιακή Άμεση Δημοκρατία

ΤΙΜΕ: Citizen Initiatives Come to Europe

logo_time_printWhat do Europeans really want? Lower taxes? Longer holidays? More chocolate? We may soon find out thanks to a new innovation in the European Union: citizens’ initiatives.

Meant to bring everyday Europeans closer to the E.U. institutions that govern them in distant Brussels, the direct democracy experiment allows citizens to sling their concerns onto the E.U. agenda. The principle is simple: if campaigners muster 1 million signatures for a proposal, they can ask the European Commission, the E.U.’s executive branch, to write new legislation. “This is all about taking the E.U. outside of the Brussels beltway and giving it full democratic expression,” said Maros Sefcovic, the E.U. commissioner in charge of putting the proposal into place. “The E.U. often stands accused of complexity and detachment from its citizens. Fostering a lively cross-border debate about what we are doing in Brussels will lead to better rule-making, inspired by the grass roots.” (See pictures of immigration in Europe.)

Last week, the commission published rules for the citizens’ initiatives, saying that the 1 million names would have to come from at least nine of the E.U.’s 27 member states. There are no restrictions, however, on how people can collect signatures, be it in the street or on social-networking sites like Facebook or Twitter. Once the signatures are in, the commission has four months to either accept the initiative by drafting a proposed law to go before the E.U. Parliament, or reject it. Petitions can be killed off if the commission finds them outside its remit, or if they are “manifestly against the fundamental values of the E.U.” Sefcovic also included safeguards to prevent “silly” initiatives from being proposed or extremists from hijacking the process.

The E.U. plan does not go as far as other direct democracy systems in Switzerland or California, where citizens can pass regulations via ballot initiatives or referenda. But in some ways, it will likely be easier for E.U. residents to propose new laws. One million signatures sounds daunting, but that’s just 0.2% of the E.U.’s total population. By contrast, Swiss initiatives require signatures from about 2% of the population to trigger a national vote. And in an age when musicians from Coldplay to Lily Allen have millions of followers on Twitter and Facebook, collecting 1 million names could be a snap. (See ten tech trends for 2010.)

The new system has received a cautious welcome from Europeans. A group representing thousands of non-governmental organizations, including Greenpeace, the European Trade Union Confederation and the European Women’s Lobby hailed it as “an important new step to increase public participation in E.U. decision-making.”

But direct democracy campaigners are split on its merits. Bruno Kaufmann, president of the Initiative and Referendum Institute Europe think tank, welcomed the move, saying “it will force people to reflect on how Europe really works.” But Carsten Berg, coordinator of the European Citizens’ Initiative, an organization advocating more direct democracy in the E.U., warned that the “intrusive personal data requirements, narrow topics and unclear follow-up could render it unusable.” And Janis Emmanouilidis, an analyst at the European Policy Center, a Brussels-based think tank, believes it could backfire. “One million people is a low threshold and it risks falling prey to a ‘tyranny of minorities’ backed by resourceful and well-organized interest groups,” he says. (Read: “Is the European Union Exporting Torture Devices?”)

His ambivalence is shared by George Schopflin, a Hungarian member of the European Parliament. “It is hard to think what subject might be suitable [for citizens’ initiatives],” he says. “Many E.U. issues are unspeakably complicated. And many others that might engage European citizens, like whether we should all drive on the right, are too absurd for the commission to address.”

And for all the talk of stirring democracy, critics say the experience of such schemes in places like California and Switzerland shows that some initiatives fail to generate reasoned debate and open participation. Jean-Thomas Leseuer, head of the Thomas More Institute, a Paris-based think tank, says citizens’ initiatives amount to mere democratic window dressing. “It is not with old tools that we will build Europe,” he says. “This proposal is too heavy and complicated to impose on Europe before anything like a European consciousness exists. I bet that there will be very few initiatives.” (See pictures of Paris expanding.)

That may sound cynical and dismissive. But if a passionate European or two manages to collect 1 million signatures, they could prove him wrong.

By Leo Cendrowicz / Brussels

3D Democracy

To portal της 3διάστατης Δημοκρατίας απαρτίζεται από τις έννοιες:

Digital

Deliberative

Direct

Είναι μία σπουδή στο αρχαίο αλλά και σύγχρονο πολίτευμα της Δημοκρατίας, μία προσπάθεια αποσαφήνισης  της έννοιας που έχει διαστρεβλωθεί όσο καμία άλλη.

ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΟΡΟΥΜ ΣΥΧΡΟΝΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 2010 ΣΤΟ ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ

sf-forum2010-program-gr-presentationΤο Διεθνές «Φόρουμ» για την Σύγχρονη Άμεση Δημοκρατία, διοργανώθηκε στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ και διήρκησε πέντε ημέρες, από τις 30 Ιουλίου ως τις 4 Αυγούστου 2010. Η διάσκεψη προσέλκυσε περισσότερους από 400 επαγγελματίες, ενεργά στελέχη, κριτικούς και μελετητές της Άμεσης Δημοκρατίας και κατέληξε στη Διακήρυξη του Σαν Φρανσίσκο σχετικά με τη Σύγχρονη Άμεση Δημοκρατία.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ VIDEO

SF GLOBAL FORUM FOR DD 2010_SUBTITLED_20111208-13492131

Η Σύγχρονη Άμεση Δημοκρατία, κατά τους διοργανωτές, είναι ένας σημαντικός τρόπος να συμμετέχουν οι άνθρωποι στα αντιπροσωπευτικά κυβερνητικά επίπεδα  — τοπικό, περιφερειακό, εθνικό, και διεθνές. Είναι μια διαδικασία που λειτουργεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα σε μέρη όπου η ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα προστατεύονται. Για να βελτιώνουμε την Άμεση Δημοκρατία, πρέπει να συνεχίσουμε να ανταλλάσουμε απόψεις και εμπειρίες μεταξύ μας, γεφυρώνοντας τα χάσματα της διαφορετικότητας σε όλους τους τομείς (υπηκοότητα, ιδεολογία, κομματική ταύτιση, αλλά και να αναδείξουμε εναλλακτικές μορφές δόμησης της ανθρώπινης κοινωνίας που να βασίζονται στην πραγματική λήψη αποφάσεων από τους πολίτες και όχι μόνο από τους πολιτικούς).

Συζητήθηκαν πολλές ιδέες, προτάσεις και αρχές σχετικές με την άμεση δημοκρατία που ανέπτυξαν οι εισηγητές και με διαδραστικές διαδικασίες συμπλήρωσαν οι συμμετέχοντες. Την Ελλάδα εκπροσώπησε ο συντονιστής του Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας και της Μ.Κ.Ο. “ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ”, δικηγόρος Γιώργος Λ. Κόκκας, που συμμετείχε ενεργά σε όλες τις διαδικασίες και ήταν κύριος εισηγητής στο «πάνελ» την 03/10 με θέμα «Δημιουργώντας Συντάγματα Άμεσης Δημοκρατίας στην Υφήλιο». Συζητήσαμε αυτές τις ιδέες και χρησιμοποιώντας προηγμένη τεχνολογία ψήφισης, καταλήξαμε συλλογικά στην Διακήρυξη και στις τρεις σημαντικότερες αρχές που εκφράζουν το κίνημα, δηλαδή στη Διαφάνεια, η Ανοιχτή Πρόσβαση όλων στις διαδικασίες και στη Διαβούλευση, που πρέπει να εφαρμόζονται για να κατευθύνουν τη Δημοκρατία παγκόσμια.

Το «Φόρουμ» αποδέχτηκε την πρόταση του Γιώργου Κόκκα και πολλών άλλων συμμετεχόντων για να δημιουργηθεί μία «Διεθνής Επιτροπή για την Υιοθέτηση (adoption) μιας χώρας σε κρίση, ώστε να προσφερθεί αμεσοδημοκρατική λύση στα προβλήματα της», υπό την προεδρία του Γερουσιαστή Mike Gavel, που είναι παγκόσμια γνωστός για τους αμεσοδημοκρατικούς του αγώνες.

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Η κρίση του πολιτικού μας συστήματος και το έλλειμμα δημοκρατίας είναι πλέον αδιαμφισβήτητα και πυροδοτούν συνεχώς εντάσεις και αποδομήσεις με τεράστιο κόστος στην ανάπτυξη και στην κατάρρευση του κοινωνικού ιστού στη σύγχρονη ζωή. Είναι επιτακτικό πλέον να προσεγγίσουμε από μηδενική βάση τις αξίες, τις αρχές, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών και κυρίως την πολιτική, την ηθική και την πρακτική αξία του θεσμού της αντιπροσώπευσης πολιτών στις σύγχρονες κοινωνίες, όταν οι νέες τεχνολογίες υποστηρίζουν απόλυτα τη δυνατότητα των πολιτών να λαμβάνουν αποφάσεις, χωρίς χειραγωγήσεις και εξάρτηση από πελατειακές σχέσεις τους με τους πολιτικούς που υποτίθεται ότι τους αντιπροσωπεύουν.

Σκοπός του Συνεδρίου για τη Δημοκρατία του Μέλλοντός μας είναι πρωτίστως:

  • H αποκατάσταση της αληθινής έννοιας της Δημοκρατίας («άμεσης»), σε αντιπαραβολή με τον κοινοβουλευτισμό (“republique”, «ρεπούμπλικα») στην πολιτική μας ζωή.
  • H διαλεκτική σχέση από το τί βιώνουμε καθημερινά στις σύγχρονες κοινωνίες και οι αυτονόητες αντιθέσεις μας σ’ αυτές μέχρι τις συνθετικές και εποικοδομητικές προτάσεις που επιδιώκουν μια άλλη αρχιτεκτονική στη δόμηση των ανθρώπινων κοινωνιών την εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Ουσιαστικός κορμός των θεματικών ενοτήτων του Συνεδρίου μας είναι η καταγραφή των βιωματικών και πολιτικών εφαρμογών άμεσης δημοκρατίας παγκοσμίως, η χρήση των δημοψηφισμάτων λαϊκής πρωτοβουλίας («referenda»), οι νομοθετικές πρωτοβουλίες πολιτών («initiatives»), το δικαίωμα ανακλητότητας των εκλεγμένων και η απο-ασυλοποίηση των βουλευτών για τα ποινικά τους αδικήματα («right to recall»), η κυκλικότητα και εναλλαγή στα θεσμικά αξιώματα όλων των πολιτών που δικαιούνται να θητεύουν σ’ αυτά («rotation»), η κλήρωση αντί της εκλογής ως θεμελιακού στοιχείου αυθεντικής δημοκρατίας, οι αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες οικονομικής και κοινωνικής αλληλεγγύης συμπολιτών, τα συγκροτήματα οικολογικής συμβίωσης πολιτών και οι λοιποί εναλλακτικοί θεσμοί που εφαρμόστηκαν πραγματικά και με επιτυχία διεθνώς.

Τέλος, θα εξεταστούν τόσο οι δυνατότητες επίλυσης κρίσεων και διεθνών προβλημάτων με τη χρήση θεσμών άμεσης Δημοκρατίας, όπως η καθιέρωση μελλοντικών συνταγματικών τάξεων άμεσης Δημοκρατίας σε δυσεπίλυτα προβλήματα όπως το “Ευρωσύνταγμα” και το Κυπριακό και σε νέες αναδυόμενες ανεξάρτητες χώρες της υφηλίου, όσο και οι δυνατότητες συνταγματικών αναθεωρήσεων στις υφιστάμενες «ρεπούμπλικες» (κοινοβουλευτικά καθεστώτα αντιπροσωπευόμενης και συχνά κληρονομικής ολιγαρχίας) προς την κατεύθυνση της Δημοκρατίας, που φυσικά δε μπορεί παρά να είναι μόνο άμεση.

Τα συμπεράσματα του Συνεδρίου για τη Δημοκρατία του Μέλλοντος θα εξαχθούν με ψηφίσματα των συμμετεχόντων και με την ελπίδα να αποκτήσουν ιστορική αξία.

Δηλαδή, ο τίτλος του Συνεδρίου μας θα μπορούσε να είναι για τους νομικούς απλά: «(ΑΜΕΣΗ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: DE LEGE FERENDA», που στα απλά ελληνικά θα πει «Πώς η επόμενη συνταγματική αναθεώρηση θα μπορούσε να επαναφέρει το ελληνικό πολίτευμα της άμεσης Δημοκρατίας!…».

ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ:

Σάββατο και Κυριακή, 23 και 24 Μαΐου 2009

«Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ»:
Εγκαθιστώντας τον Πολίτη στην Λήψη Αποφάσεων

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ (αλφαβητικά):

  • Γέμτος Πέτρος, πρώην Πρύτανης Παν/μίου Αθηνών
  • Κόκκας Γιώργος, Δικηγόρος, Συντονιστής Επιτροπής Τοπικής Δημοκρατίας Δήμου Αγ. Παρασκευής
  • Κοντογιώργης Γιώργος, Καθηγητής Παντείου Παν/μίου
  • Οικονόμου Γιώργος, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Κρήτης
  • Νόττας Μάριος, Καθηγητής Επικοινωνίας, DUK-ILSP
  • Πανούσης Γιάννης, Καθηγητής Παν/μίου Αθηνών
  • Παρλαβάτζας Νώε, Δημοσιογράφος

Υπό την αιγίδα:

  1. M.K.O. «Βήμα για τη Δημοκρατία Πολιτών».
  2. Δήμου Αγ. Παρασκευής.
  3. Ευρωπαϊκού Κέντρου Δημοσίου Δικαίου.

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ-ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ:

Σάββατο, 23/05/2009

Πρωϊνή ζώνη: 11.00 π.μ. – 2.00 μ.μ.:

1η Ενότητα: ΕΝΝΟΙΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Εξ. Εισήγηση : Οικονόμου Γιώργος, Δρ Φιλοσοφίας Παν/μίου Κρήτης (θέμα: «Οι Αρχές της Δημοκρατίας και οι Σύγχρονες Διαστρεβλώσεις»)

Εισηγητές:

1. Μάρω Κενέ, Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου (θέμα: “Η Σύγχρονη Αντιπροσώπευση και ο Ρόλος του Ατόμου στο Πολιτικό Σύστημα”).

2. Κώστας Λουκέρης, Εκπαιδευτικός, Πολιτικός Επιστήμονας (θέμα: “Η Δημοκρατία ως σύγχρονο αίτημα”).

2η Ενότητα: ΣΧΕΣΗ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ – ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ – ΣΥΝΘΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΣ.

Εξ. Εισήγηση: Κοντογιώργης Γιώργος, Καθηγητής Παντείου Παν/μίου (θέμα: “Τί είναι Δημοκρατία;”).

Εισηγητής: Γιώργος Κόκκας, Δικηγόρος.

Απογευματινή ζώνη: 3.00 π.μ. – 6.00 μ.μ.:

3η Ενότητα: ΘΕΣΜΟΙ («ΑΜΕΣΗΣ») ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Εξ. Εισήγηση: Νικολόπουλος Ηλίας, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Παντείου Παν/μιου (θέμα: “Θεσμοί Λαϊκής Συμμετοχής”).

Εισηγητές:

  1. Κόντος Αλέξανδρος, Νομικός – Φιλόλογος (θέμα: «Κυκλικότητα και Εναλλαγή Πολιτών στα Θεσμικά Αξιώματα»)
  2. Τακτικός Βασίλης, Δημοσιογράφος – Εκπρόσωπος Συντονιστικού Κέντρου Μ.Κ.Ο. (θέμα: «Πράσινη Ανάπτυξη, Πράσινη Επιχειρηματικότητα, Κοινότητες και Κυβερνο-συλλογικότητες»)
  3. Δεληβοριάς Νίκος, Δ/ντης Ένωσης Πόλεων με Μεσαιωνικά Κάστρα. (θέμα: «Οι Πολιτιστικές Ενώσεις Πόλεων, άλλο ένα Βήμα στη Δημοκρατία Πολιτών»)

4η Ενότητα: ΤΟΠΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Εισηγητές:

  1. Κόκκας Γιώργος, Δικηγόρος.
  2. Μυρτώ Ράγγα, Ψυχολόγος (θέμα: “Διαδικασία, ανάδραση και δυναμική των πολιτών στην τοπική Δημοκρατία”).
  3. Γριβέας Μιχάλης, Πολεοδόμος (θέμα: “Πολεοδομία και Δημοκρατία: Κεντρική Ιδέα των Μικρο-τοπικών Συμμετοχικών Σχηματισμών”).
  4. Μαρία Συννεφιά – Williamson, Κοινωνιολόγος.
  5. Κατσικέας Βασίλης, Πρόεδρος Ιδρύματος Μεσογειακής Συνεργασίας. (θέμα: «Κοινωνία των Πολιτών και Παγκόσμια Δημοκρατική Διακυβέρνηση»).

Κυριακή, 24/05/2009:

Πρωϊνή ζώνη: 11.00 π.μ. – 2.00 μ.μ.:

5η Ενότητα: ΔΥΣΕΠΙΛΥΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, Η ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ.

Εισηγητές:

  1. Δαρεμάς Γιώργος, senior Λέκτορας Πανεπιστημίου Indianapolis (θέμα: «Το Δημοκρατικό Έλλειμμα στην Ε.Ε.»).
  2. Κιατίπης Χαμπής, Μελετητής, Συγγραφέας (θέμα:«Τα Δημοψηφίσματα ως Πρακτική Εκδήλωση της Αρχής της Άμεσης Δημοκρατίας: Υπάρχει Δυνατότητα Αμεσοδημοκρατικής Λύσης στο Κυπριακό Πρόβλημα;») .
  3. Δραγούμης Φίλλιπος, Οικολόγος (θέμα:«Σεβασμός της Διαφορετικότητας και Δημοκρατία») .

6η Ενότητα: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΕΙΣ – ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ.

Εισηγητές:

  1. Χατζηπαντελής Θεόδωρος, Καθηγητής Α.Π.Θ. (θέμα: «Κόμματα, Πολίτες και Θεσμοί: Εγγύτητα και Συμμετοχική Δημοκρατία»).
  2. Κόκκας Γιώργος, Δικηγόρος.

Απογευματινή ζώνη: 3.00 π.μ. – 6.00 μ.μ.:

7η Ενότητα: ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Εξ. Εισήγηση: Νόττας Μάριος, Καθηγητής Επικοινωνίας, DUK-ILSP (θέμα: “Από τον Περικλή στον ΄Περικλή΄: Τα όρια του Εφικτού στην Τεχνολογία της Άμεσης Δημοκρατίας”)

Εισηγητές:

  1. Σκουλάς Μιχάλης, Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου, Γενικός Διευθυντής «ΔΙΑΓΝΩΣΙΣ» ΡΕΘΥΜΝΟΥ (θέμα: «Ε-Democracy: Μονόδρομος ή Δημοκρατία των Εκλεκτών;»).
  2. Καμπουράκης Γιώργος, Καθηγητής Ε.Μ.Π. (θέμα: “Μέσα Ηλεκτρονικής Δημοκρατίας”)

8η Ενότητα: ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ.

Με βάση προεπιλεγμένες φόρμες συμμετοχής ακροατών κατά τις θεματικές ενότητες της Διημερίδας.

 

ΧΩΡΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ:
Ευρωπαϊκό Κέντρο Δημοσίου Δικαίου
Αχαιού 16, Κολωνάκι, Αθήνα
Τηλ.: 2107258801
Ιστοσελίδα: http://www.eplc.gr/

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:
M.K.O. «Βήμα για τη Δημοκρατία Πολιτών»
Ιπποκράτους 42, Αθήνα
Τηλ.: 210 3648300 – Τηλεομ: 210 3610882
E-mail: geoko@otenet.gr